piątek, 25 marca 2011

Miedowucha

To bardzo popularny napój alkoholowy sprzedawany w Rosji i krajach byłego ZSRR. Proces jego przygotowania jest bardzo prosty. Miód rozcieńcza się wodą, dodaje drożdże i po zakończeniu procesu fermentacji jest gotowy do picia. Maceracja odbywa się zaledwie kilka dni. Zawartość alkoholu jest znacznie mniejsza niż w tradycyjnym miodzie pitnym - napoju przodków. Mieści się w przedziale od 8 do 16%.

Popularna wśród Rosjan, prosta wersja miodowego trunku.

czwartek, 24 marca 2011

Miód po Rusku

Oto ciekawy fragment tekstu, będący tłumaczeniem rosyjskiego opracowania na temat prastarych metod produkcji miodu pitnego na terenie dzisiejszej Rosji.

Miód pitny lub „Pitney” był to silny napój alkoholowy produkowany z miodu.
Pierwsze wzmianki o takim napoju jak miód pojawiają się w VIII wieku.
Uważa się, że miód, jako napój pojawił się w Rosji, ale tak nie jest. Napoje na bazie miodu w czasach starożytnych były popularne wśród wielu narodów Europy.
Czas jego produkcji był bardzo długi (15-20 lat). Napój składał się z dwóch trzecich miodu i jednej trzeciej soku z jagód (najczęściej). Soki owocowe służył jako źródło naturalnych drożdży, dzięki którym produkowany był alkoholu. Po 2-3 tygodniach fermentacji w otwartych beczkach, miód przelewało się do zamkniętych beczek, które przenoszono do piwnicy by miód w nich dojrzewał.
Wierzono, że im dłużej miód dojrzewał, tym silniejszy jest trunek. Ale oczywiście, niecierpliwi rosyjscy chłopi nie mogli zaakceptować, że muszą tak długo czekając na ulubiony trunek i dlatego wymyślili szybciej dojrzewające odmiany.
Oprócz tradycyjnych składników zaczęto dodawać ocet i chmielu, które sprzyjały lepszej fermentacji i przechowywaniu miodu. Dzięki temu można było spożywać miód pitny już po okresie dojrzewania około 3 lat. Ale to nadal był zbyt długi okres oczekiwania dla spragnionych „smakoszy”. Nie znając podstawowego procesu fermentacji, na długo przed odkryciem Pasteur’a – Rosjanie intuicyjnie odgadli czego potrzeba do szybkiej fermentacji piwa. Dzięki temu proces warzenia miodu skrócono do 2-3 tygodni. Nie znane są dziś te receptury. W XVI wieku, coraz większą popularnością zaczęła cieszyć się wódka, a tajemnica ważenia miodu została zapomniana.
W XVII-XVIII wieku, zaczęły pojawiać się miody pitne produkowane „nowoczesnymi” metodami. Smak tak warzonych miodów podobno bardzo różnił się od tradycyjnych miodów.

czwartek, 3 marca 2011

Tłusty czwartek w miodzie

Jedliście kiedyś pączki z miodem? Nie, no to spróbujcie!
Składniki
- 1 jajko
- 200 g serka homogenizowanego (może być waniliowy)
- 1 szklanka mąki (250 g)
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia
- miód pitny trójniak (do ciasta dodajemy ok. 10 g – reszta na potem)
- olej do smażenia
Wlewamy do garnka sporo oleju i rozgrzewamy. W tym czasie zagniatamy ciasto na spójną masę. Zanurzoną wcześniej w oleju łyżką nabieramy porcję ciasta i kładziemy na rozgrzany olej. Pączki powinny swobodnie pływać, ale trzeba uważać gdyż smażą się bardzo szybko. Ważne by szybko odwracać je na drugą stronę kiedy będą miały pożądany kolor. Usmażone wyjmujemy na talerz by obciekły z tłuszczu i wystygły. Przestudzone posypujemy cukrem pudrem. Pycha!
A po takim obżarstwie porządny kielich trójniaka złagodz nidogodności żołądkowe.

Wrocławski Obieżysmak
Łasuchy wszelkiej nacji… obżerajmy się!

niedziela, 20 lutego 2011

Kurpiowski dwójniak

Dwójniak produkowany z miodu pszczelego nektarowego o łagodnym smaku. Odpowiednio dobrany zestaw przypraw korzennych nadaje mu harmonijny smak i zapach. Produkowany z dodatkiem soku z czarnej porzeczki. Czteroletni okres dojrzewania zapewnia mu niepowtarzalny smak i aromat. Zawartość alkoholu 16%.

Tak zachwala swój wyrób producent. Jakiś czas temu, dostałem na urodziny buteleczkę owego dwójniaka. Podarowany przez przyjaciela, wypity w gronie najbliższych smakował wybornie. Rzeczywiście proporcje smaku wyważone, piękna herbaciana barwa i ten cudowny aromat, od którego lżej robi się na starganej duszy. Wyczuwalne korzenne przyprawy doskonale harmonizują ze słodyczą nektarowego miodu. Naprawdę świetny trunek - nie tylko na frasunek J
Produkowany przez lubelską wytwórnię APIS. Sprzedawany jest w butelkach szklanych, jak również w gustownych kamionkach.

poniedziałek, 14 lutego 2011

Picia miodu sposoby wszelakie

W czym pić miód pitny? Pozornie banalne pytanie, acz po krótkiej chwili zastanowienia odkryłem, że kryje się w nim głębszy problem. W zasadzie powinienem napisać, że należy pić w szklanym kieliszku na krótkiej nóżce. Ujmując delikatnie naczynie w dwa palce możemy delektować się aromatem i kolorem trunku. Niewielka ilość płynu pozwala jednym łykiem opróżnić kieliszek rokoszując się jedwabistością smaku. Odstawiamy kieliszek do kolejnego napełnienia i celebrujemy ten rytuał ponownie. Niby wszystko w porządku, ale…


Typowy kieliszek do podawanie miodów pitnych.


Wyobrażacie sobie wikingów pijących z delikatnych kielonków? Zatem, pić z rogów? No przecież! Piękny róg, oprawiony w srebro oddaje smaku i celebry pradawnych dziejów. Pozwala poczuć w sobie tę szczególną moc zawartą w miodowym trunku. Co z tego, że nie można podziwiać urokliwej barwy. Woń bukietu zbierająca się u ujścia rogu rekompensuje to w dwójnasób. Niektórym może przeszkadzać, że taki róg nim odłoży się, by uwolnić ręce, należy opróżnić do końca. No cóż jeśli ktoś pije miód w rogu o pojemności 0,5 litra, to rzeczywiście może mieć z tym problem.

Piękny róg z biesiady wikingów.


Zatem jeśli nie w rogu, to w glinianym, tudzież kamionkowym pucharku? Zapewne. Pojemność nie stanowi tu problemu, bo nalewamy tyle ile chcemy, a i odstawić spokojnie można. Forma takich naczyń też bywa przeróżna. Podobnie jak w przypadku picia z rogów, trudno nasycać się urokiem barwy, oceniać klarowność. Jednak praktyka przechowywania miodów w kamionkowych butelkach wyraźnie pokazuje, że wypalona glina uwydatnia smak miodu. A tu wszak, chodzi o ten smak!

Gliniany pucharek do miodu


Trudno jednoznacznie rozstrzygnąć tę kwestię. Jedno jest pewne. Nie ważne w czym, tylko z kim! Miód wprowadza dobry nastrój, rozgrzewa, dodaje wigoru i spożywać go należy w doborowym towarzystwie – z przyjaciółmi, bliskimi i z tymi, na którym nam najbardziej zależy.

niedziela, 13 lutego 2011

Valisblot

14 lutego wikingowie obchodzili dzień Valiego – Valisbliot. Było to święto ku czci najmłodszego syna Odyna. To on pomścił śmierć swego brata wielbionego przez wszystkich Baldura.
Pomimo bliskości brzmienia imienia, dzień Valiego z dzisiejszymi walentynkami nie ma on nic wspólnego. Ciekawym jest za to fakt, że dzisiejsze święta, choćby tak komercyjne jak wspomniane walentynki, mają bardzo silne umocowanie w prastarych tradycjach.
Tym, którzy świętują walentynki i tym, którym bliższy jest Valisblot – dużo miodu, by osłodził Wam nie tylko ten dzień.

sobota, 5 lutego 2011

Miody takie i owakie

Pod względem sposób doprawiania brzeczki, miody dzielimy zasadniczo na cztery grupy.

1. Miody naturalne
To miody, które składają się tylko z miodu i wody z dodatkiem kwasku cytrynowego.
Do ważenia „miodów naturalnych” używa się miodów o wyrazistym zapachu i smaku, który sam w sobie zapewnia niepowtarzalność takiego trunku.
Do jednych z najsławniejszych miodów naturalnych należą tzw. "Miody Kowieńskie" wyrabiane z miodu lipowego.

2. Miody chmielone
Jeśli do miodu naturalnego doda się nieco chmielu to otrzymuje się tzw. miód chmielony.

3. Miody korzenno-ziołowe
W przypadku tych miodów do uszlachetnienia brzeczki dodaje się przyprawy korzenne tudzież ziołowe. Do najczęściej używanych należą cynamon, imbir, ziele angielskie, korzeń fiołka, płatki róży, jałowiec, goździki, wanilia, mięta itp.

4. Miody owocowe

Ostatnią z podstawowych grup miodów pitnych to miody owocowe. W przypadku tych miodów, do przygotowania brzeczki część wody zastępuje się sokiem owocowym. Miody tego typu zyskują dodatkowy aromat i smak owoców, a najczęściej używanymi sokami są soki z wiśni, malin, jabłek, agrestu, winogron. Z równym powodzeniem stosuje się sok z granatów jak i gruszek. Dopuszczalne jest również dodawanie więcej niż tylko sok z jednego rodzaju owoców.
Ogólna zasada mówi, aby ilość dodawanego soku nie przekraczała 25% końcowej objętości brzeczki. Czyli 10 litrów brzeczki powinna zawierać maksymalnie 2,5 litra soku owocowego.
To do tej grupy zalicza się wspaniałe maliniaki, wiśnieki, miody gronowe czy jabłkowe.


Dwójniak Jabłkowy z PASIEKI JAROS (zdjęie poczodzi z http://www.pasiekajaros.pl/), o której wkrótce większy materiał.